رفتن به مطلب
تالار گفتگوی ایران سازه، وبسایت تخصصی مهندسی عمران

arezooahmadi

Members
  • تعداد ارسال ها

    5
  • تاریخ عضویت

  • آخرین بازدید

درباره arezooahmadi

  • درجه
    تازه وارد
  • تاریخ تولد تعیین نشده

آخرین بازدید کنندگان نمایه

بلوک آخرین بازدید کننده ها غیر فعال شده است و به دیگر کاربران نشان داده نمیشود.

  1. واترپروف سطحی یک روش بستن دریچه های ورودی کانالهای موئینه از سطح بتن می باشد که به واترپروف های سطحی معروف هستند. این مواد بر روی سطح بیرونی بتن اعمال شده و با نفوذ به داخل موئینه ها درگاه های ورود را مسدود می کنند. مسئله ای که این نوع آب بندی دارد اینست که چنانچه به هر دلیل سطح بتن آسیب ببیند و یا در اثر تنشهای وارد بر سطح ترک ایجاد شود، این مکانیسم مختل شده و از همان بخشها نفوذ آب شروع می شود. 2- واترپروف حجمی روش دیگر ورود مواد واترپروف به مخلوط بتنی در زمان تولید بتن می باشد. در این روش مواد واترپروف در کل ماتریس بتن پخش می شود و با شروع واکنشهای هیدراتاسیون، به تدریج این مواد همراه آب مازاد از بخش سخت شده خمیر سیمان دور می شوند. با حرکت آب مازاد برای فرار از ماتریس بتن کانالهای موئینه شکل می گیرند و مواد واترپروف که حالا غلظت زیادی هم در آب دارند در این کانالها حرکت کرده و در سراسر سطوح آن جذب می شوند. پس از تبخیر آب از سطح بتن و خشک شدن این منافذ، مولکولهای مواد واترپروف به حالت ژله ای یا کریستالی در آمده و مانند یک استاپر مقطع منافذ را در کل مسیر کانال مسدود می کنند. به این طریق کل شبکه بتن به خوبی آب بند شده و مشکل مربوط به آسیب های سطحی و یا ترکهای سطحی به آب بندی این بتن خللی وارد نمی کند. چالشی که در مصرف این دسته از مواد واترپروف با آن مواجهیم اینست که این مواد در حین واکنش سیمان حضور داشته و می توانند بر روند واکنش هیدراتاسیون تاثیر داشته باشند. تاخیر در زمانهای گیرش و افت مقاومت در سنین اولیه از مهمترین این موارد می باشد. حتی محتمل می باشد که بر ساختار کریستالی محصولات هیدراتاسیون سیمان هم اثر گذاشته و خواص آنها را تحت الشعاع قرار دهند. برای استفاده از این ترکیبات بهتر است نتایج فنی منطبق بر استاندارد این محصولات و آثار گیرش و مقاومتی آنها کنترل شود. با توجه به اهمیت این دسته محصولات، شرکت کپکو در حوزه های مختلف این فناوری، به تولیدات محصولات مرتبط اهتمام دارد که مروری اجمالی بر محصولات این شرکت و مکانیسم عمل آنها در بخش بعدی آمده است.
  2. جنس اسپیسرها معمولا از پلاستیک های بازیافتی پلی اولفینی می باشد. این پلاستیکها در محیط بتن واکنش نمی کنند و مقاومت لازم را با طراحی درست به دست می دهند. با توجه به مقاومتهای مکانیکی این دسته مواد، طراحی قطعات انجام می شود. در یک مقاومت معین، هر چه این محصول ظریف تر باشد بهتر است. دلیل این مسئله، تفاوت در ضریب انبساط حرارتی بتن و پلاستیک بوده که در با کاهش ضخامت پلاستیک این مسئله کمتر خود را نشان می دهد. توازن بین مقاومت، کیفیت و قیمت با طراحی جامع محصول صورت می پذیرد. مهمترین عامل در طراحی اسپیسر پلاستیکی دقت در کاور و رسیدن به استحکام ادعائی می باشد. این استحکام همراه با انعطاف باید باشد که در سرما دچار شکست در نواحی گیره میلگرد نشود.
  3. جهت بررسی کنترل کیفیت واتر استاپ در ابتدا می بایست تعریفی کوتاه از این محصول داشته باشیم، واتر استاپ های پی وی سی محصولاتی می باشند که جهت انسداد درزهای اجرائی و حرکتی در بتن به کار می روند.درزهای اجرایی، درزهایی هستند که بین دو قطعه بتنی مجاور هم که در دو زمان مختلف قالبگیری شده اند ایجاد می شود. محدودیتهای اجرایی بتن ریزی، مجریان را ناچار به بتن ریزی منقطع می کند و این درز ناشی از عدم اتصال بتن جدید به بتن سخت شده قبلی می باشد. درزهای حرکتی، درزهایی هستند که در طراحی سازه دیده شده است و به منظور ایجاد فضایی است که تنشهای حرکتی احتمالی دو سازه بتنی مجاور در این فضای خالی تخلیه شوند و مانع از انتقال این تنشها به بدنه سازه های بتنی شوند. مهمترین حرکتهای احتمالی، حرکات ناشی از نوسانات دمایی و حرکات ناشی از حرکات احتمالی سازه در مرور زمان می باشد. مهمترین چالش این درزها وقتی است که این درزها در مجاورت فشار هیدرولیکی آب و یا دیگر مایعات قرار می گیرد که باعث می شود مایع به داخل درز نفوذ کرده و از آن عبور کند. سدها، استخرها، مخازن آب و فاضلاب، کانالهای انتقال آب، تونلها و سازه های زیرزمینی نمونه های مهم از اینگونه سازه ها می باشند. واتراستاپ، یک محصول نواری شکل بوده که در راستای درز مورد نظر داخل سازه مستقر می شود بطوریکه ابتدا نیمی از نوار داخل بتن اولیه مدفون شده و نیمی دیگر آزاد می ماند که در زمان بتن ریزی دوم داخل بتن جدید دفن شود. استقرار این نوار باید با دقتی صورت پذیرد که تا حد امکان بدون اعوجاج در وسط هر دو سازه قرار گیرد و به دقت به دو نیم بین دو سازه تقسیم شود. واتراستاپها با مواد مختلف تولید شده و می شوند که یکی از مهمترین این مواد، پلیمرهای نرم پی وی سی می باشند. پایه اصلی این پلیمرها همانطور که از نامش پیداست پی وی سی می باشد و از آنجا که این پلیمر در شکل خالص خود سخت می باشد باید قبل از تولید بصورت آمیزه ای تبدیل شود که انعطاف بالایی داشته باشد. فرآیند نرم سازی پی وی سی شامل اختلاط چندین مواد شیمیایی مختلف در شرایط دمایی و اختلاط معینی بوده که در نهایت توسط یک میکسر اکسترودر کاملاً یکدست و یکنواخت آماده تولید نوار واتراستاپ می باشد. خصوصیات کیفی واتراستاپ: با توجه به کارکرد واتراستاپ داخل سازه بتنی، این محصول تا حد امکان باید نسبت به آب و محیط قلیایی مقاوم باشد. مسئله مهم دوم انعطاف مناسب این محصول در مرور زمان می باشد که در اثر حرکات احتمالی درز، در بدنه آن شکست و ترک ایجاد نشود. سومین مسئله، مقاومت مکانیکی مناسبی داشته باشد تا در اثر تنش های احتمالی حین نصب و بتن ریزی و همچنین در اثر فشار بتن دچار پارگی سطحی نشود. برای رسیدن به خواص فوق مهمترین مسئله تولید آمیزه با کیفیت مناسب است. پی وی سی نرم شامل دو بخش اصلی است، رزین پی وی سی و پلاستی سایزر و مقادیر محدودی مواد شیمیایی استابیلایزر، فرم دهنده، لوبریکنت، رنگ. کیفیت هر کدام از اجزاء و نسبت مصرف آنها در آمیزه تولیدی به کیفیت های مختلفی منتج می شود. رزین پی وی سی تعیین کننده اصلی در مشخصات مکانیکی آمیزه نهایی است. با افزایش جرم مولکولی پی وی سی مشخصات مکانیکی بهبود می یابد هرچند با افزایش جرم مولی رزین، آمیزه کاری و نهایتاً تولید نوار واتراستاپ دچار اختلال می شود ولذا جرم مولی باید در حد قابل قبولی مورد مصرف باشد. پلاستی سایزر های مصرفی در واتراستاپ عمدتا استرهای فتالات می باشند که با رزین پی وی سی امتزاج پذیری خوبی دارند. با این حال برای رسیدن به مشخصات کیفی مناسب واتراستاپ از جمله مقاومتهای دمایی و دوامی نیاز می باشد از ترکیبی از نرم کننده ها استفاده کرد. یکی از مسائلی که در پی وی سی نرم چالش برانگیز می باشد، فرار پلاستی سایزر ها بصورت تبخیر از سطح کامپوند می باشد. نرم کننده های سبک تبخیر بیشتری داشته و نسبت به انواع سنگین تر فرار بیشتری از سطح داشته و این مسئله بخصوص در نگهداری واتراستاپ قبل از مصرف اهمیت دارد. به همین خاطر نوار تولیدی باید در شرایط مناسب انبارش شود تا قبل از مصرف به حداقل مقدار افت روان کننده در واتراستاپ برسیم. پس از دفن واتراستاپ در بتن، مسئله مهم نفوذ قلیا به داخل واتراستاپ و واکنش صابونی شدن پلاستی سایزر مطرح می شود که این امر باعث افزایش سختی در سطح واتراستاپ می شود. به همین خاطر نوع روان کننده و میزان مصرف آن در آمیزه علاوه بر کیفیت واتراستاپ در دوام آن نیز مؤثر می باشد. لازم به ذکر است که استفاده از مواد هیدروکربنی به عنوان روان کننده در صنعت پی وی سی رایج می باشد که توانایی نرم سازی پی وی سی را دارند و بیشتر به منظور کاهش قیمت مواد و افزایش سرعت تولید استفاده می شوند. استفاده از این ترکیبات که در تولید برخی تولید کنندگان واتراستاپ مشاهده می شود، علاوه بر کاهش کیفیت واتراستاپ، دوام آن را نیز شدیداً کاهش می دهند هر چند که ظاهر امر چیزی نشان نمی دهد.
  4. افزودنی های بتن موادی می باشند که به بتن اضافه شده و باعث می شوند که کیفیت و عمر بتن افزایش یابد. این مواد طی یک قرن گذشته بخصوص رشد چشمگیری در صنعت بتن داشته اند بطوریکه امروزه در تعریف بتن علاوه بر سه جزء اصلی، این ترکیبات نیز جای خود را باز کرده اند. اگرچه استفاده از افزودنی های بتن در بهای تمام شده اولیه بتن تاثیر قابل توجهی دارند ولی نسبت به افزایش کیفیت، دوام و راحتی اجرا بسیار اقتصادی می باشند و استفاده از آنها در دنیا خصوصا در کشورهای توسعه یافته بسیار رایج می باشد. نقشی که افزودنی بتن بازی می کند متمرکز بر خمیر سیمانی بتن می باشد و با بهود این بخش، ماموریت خود را ایفا می کنند. مزیتهای کیفی و قیمتی بتن به گونه ای بوده است که پس از کشف آن طی صد و پنجاه سال گذشته، رشد بسیار زیادی داشته است و می توان ادعا کرد که هر کجا که ساخت و سازی هست بتن نقش کلیدی را بازی می کند. بتن بخشی از یک سازه می باشد که قابل تعویض نمی باشد و در بهترین حالت می توان آنرا تعمیر کرد، لذا در تولید آن باید به گونه ای عمل کرد که بالاترین عمر در آن سازه را داشته باشد. تکنولژی بتن به دنبال رسیدن به عمرهای بالاتر برای بتن است و این هدف رابطه مستقیم در بهره وری اقتصادی یک پروژه دارد و بهبود کیفیت بتن به گونه ای که علاوه بر کیفیت مناسب، دوام بیشینه را داشته باشد چالش اصلی صنعت ساخت و ساز هر کشوری می باشد.
  5. کندگیر کننده های بتن (Retarders) یکی از قدیمی ترین افزودنی های بتن می باشند. این ترکیبات نزدیک به صد سال قدمت در صنعت بتن دارند. دیرگیرها با تاخیر در زمان گیرش اولیه بتن، باعث می شوند بتن به مدت بیشتری به حالت پلاستیکی باقی بماند. کندگیرها با ورود به واکنشهای هیدراتاسیون، به گونه ای عمل می کنند که واکنشگرها با سرعت کمتری با یکدیگر واکنش کنند. ترکیبات کندگیر کننده بتن: لیگنو سولفوناتها پلی هیدروکسی کربوکسیلیک اسیدها و نمکهای آنها کربوهیدراتها برخی ترکیبات آلی و معدنی دیگر کندگیرکننده ها از نظر شیمیایی نزدیک به روان کننده ها و کاهنده های آب می باشند. با استفاده از برخی زودگیر کننده های بتن با کندگیر کننده ها می توان از آنها به منظور روان کننده استفاده کرد. روان کننده ها افزودنی هایی می باشند که توان کاهش آب بتن به میزان 5 تا 10 درصد را دارند به گونه ای که روانی بتن بی تغییر باقی بماند. مکانیسم عمل کندگیر کننده ها: اثربخشی کندگیر کننده ها در ارتباط قوی با ساختار شیمیایی سیمان می باشد. مهمترین اجزاء سیمان که در تعامل با کندگیر کننده ها قرار می گیرند فاز تری کلسیم آلومینات (C3A)، میزان یون سولفات و میزان قلیای سیمان می باشد. از آنجا که گیرش اولیه سیمان مرهون واکنش هیدراتاسیون تری کلسیم آلومینات و محصولات این واکنش است، کندگیرها با ورود به واکنش این فاز از سیمان زمان گیرش اولیه را به تاخیر می اندازند. استفاده از کندگیر کننده ها قبل از تماس آب و سیمان می تواند اثر معکوس داشته باشد. تماس اولیه سیمان با آب، واکنش شدید اولیه آلومینات را به همراه دارد که لازم است یونهای سولفات با آنها وارد واکنش شده و واکنش آلومینات را مختل کنند. حضور کندگیر کننده ها در لحظات اولیه باعث می شود که این ترکیبات در رقابت با یون سولفات برتری یافته و با جلوگیری از واکنش یون سولفات با کلسیم آلومینات هیدرات، سرعت تشکیل این ترکیبات افزایش یافته و حتی باعث تسریع شدید واکنش شود (Quick Setting). این مسئله در سیمانهائی که نسبت C3A/C3S بالاتری دارند شدیدتر می شود. توصیه می شود که استفاده از کندگیر کننده ها با چند دقیقه تاخیر پس از تماس آب و سیمان همراه باشد. سیمانهایی که میزان کمی یون سولفات دارند در مواجهه با کندگیر کننده ها می توانند شدیداً گیرش را به تاخیر بیاندازند. کمبود یون سولفات و حضور کندگیر کننده ها بر روی واکنشهای تتراکلسیم آلومینو فریت تاثیر گذاشته و باعث جذب سطحی این ترکیبات بر روی فازهای آلیت و بلیت شوند. این اتفاق باعث تاخیر در واکنش هیدراتاسیون فازهای اصلی سیمان شود. کاهش قلیائی سیمان نیز می تواند در حضور کندگیر کننده ها اثر کندگیری را تشدید کند و مکانیسم این مسئله هنوز ناشناخته می باشد. سیمان های کم آلومینا در حضور کندگیر کننده ها باعث تاخیر در گیرش ثانویه بتن می شوند. دلیل این مسئله اینست که کندگیر کننده ها به میزان لازم به مصرف محصولات آلومینات نمی رسند و در سطح دیگر فازهای سیمان که همان کلسیم سیلیکات می باشند رسوب کرده و هیدراتاسیون آنها را تاخیر می اندازند. مطالعات نشان می دهد اگرچه مقاومتهای اولیه بتن با حضور کندگیرکننده ها پائین تر از شاهد می باشد ولی مقاومتهای نهائی آنها بالاتر است که به دلیل پایداری ترمودینامیکی محصولات هیدراتاسیون سیمان می باشد.

درباره ما

انجمن های گفتگوی ایران سازه ، وبسایت تخصصی مهندسی عمران

این انجمن ، نسخه جدید انجمن ایران سازه میباشد

Follow us

×
×
  • جدید...